♥ Subtitle by VIU - Synced by izrin96 ♥
(Episod 13)
Patutkah ayah ikut awak?
Cakaplah sesuatu.
Awak tidak perlu dengar cakap doktor.
Mereka selalu cadangkan pembedahan dulu.
- Itu kerja mereka. - Ayah.
Ayah cuma geram.
Ayah ingat awak tidak mahu jalankan pembedahan. Apa dah jadi?
Jadi, kenapa ayah selalu bising tentang pembedahan ibu?
Ibu dibedah kerana ayah menyuruhnya...
walaupun ayah tahu ibu tidak ada peluang.
Ayah.
Itu tidak benar.
Ayah tidak pernah cakap.
Doktor beritahu dia...
supaya jangan jalankan pembedahan juga.
Tapi, ibu awak...
sangat degil.
Dia tidak mahu dengar cakap.
Pergilah. Awak patut pergi.
Panggil ayah kalau awak...
perlu jalani pembedahan.
Kenapa ayah tidak beritahu saya?
Saya hidup selama ini salahkan ayah.
Saya ingat ibu jalani pembedahan kerana ayah paksa ibu.
Maafkan saya, ayah.
Ayah.
Saya perlu jalani pembedahan itu.
Saya tidak peduli kalau saya mati.
Tapi, saya perlu selamatkan Saet Byul.
Macam mana kalau perkara yang sama berlaku pada dia nanti?
Kalau gagal, tidak mengapalah.
Tapi kalau berjaya,
Saet Byul boleh hidup aman.
Barah itu tidak akan menggaggu dia.
Tidak mengapa, ayah.
Betul, bukan?
Ibu awak...
cakap benda yang sama ketika dia ke hospital.
Dia perlu cari...
cara untuk selamatkan awak.
Itukah yang menyebabkan awak tidak gembira?
Awak tidak mahu bekerja di bahagian lakaran dengan Choi Joon?
Saya boleh faham.
Saya pun tidak suka.
Nam Hyun Joo benarkan awak untuk jaga maruah awak.
Walaupun keadaan agak sukar,
dia tidak mahu awak jadi materialistik.
Tapi, selepas berjumpa saya,
awak berubah menjadi lelaki yang berkompromi.
Bukan itu maksud saya.
Saya benci bila ada orang cuba untuk keluar dari perbualan seperti itu.
Da Hye.
Kim Do Young di dalam hati awak...
mungkin tidak sama seperti sekarang.
Awak datang untuk jumpa penyangak yang ada masalah dengan realiti,
betul?
Pada mulanya,
saya juga fikir begitu.
"Dia mesti datang untuk periksa..."
"betapa rosak dan retaknya..."
"hidup saya sekarang."
Saya boleh saja jadi Kim Do Young yang lama.
Orang lain mungkin tidak panggil saya bijak lagi,
tapi saya boleh jadi Kim Do Young yang ada pendirian.
Kalau saya tidak boleh jaga maruah saya,
macam mana saya...
mahu habiskan seumur hidup dengan awak?
Da Hye.
Saya akan berjanji pada awak.
Kalau lakaran Choi Joon dapat markah yang lebih baik sekali lagi,
saya akan...
berundur.
Awak tidak perlu buat alasan untuk diri sendiri.
Kalau awak mahu pulang pada Hyun Joo,
awak boleh pergi bila-bila masa saja.
Bukan itu maksud saya.
Saya cuma mahu cari diri saya yang dulu.
Kim Do Young...
yang awak pernah cintakan.
Baiklah.
Terima kasih kerana memahami.
Awak mahu tidur di pejabat sekali lagi?
Mungkin.
Boleh awak makan malam di rumah esok?
Esok?
Baiklah.
Janji, ya?
Hei.
Bangun.
- Baiklah. - Bangun.
Lihat sini.
Ini ialah konsep kita.
Saya merancang untuk tambahkan unsur klasik dalam lakaran Joon.
Kami hampir siapkan...
lakaran dalaman seperti yang awak minta.
Seperti yang awak cakap di sidang akhbar,
kita akan campurkan selera moden dengan keanggunan klasik...
Apa yang terjadi?
Saya tidak tahu.
Bila saya cuba fikirkannya, ini tidak betul.
Saya minta maaf atas semua kerja yang awak telah buat.
Kita perlu mulakan semula.
Kita tidak ada masa.
Saya akan adakan masa. Jangan risau.
Pergi keluar untuk makan pagi,
pergi ke sauna untuk mandi dan pergi tidur.
- Macam mana kami boleh tidur? - Bila akan siap?
- Diamlah. - Kita perlu mula semula?
Kenapa dengan awak?
Kenapa awak pilih jalan yang susah kalau ada jalan senang?
Beritahulah. Apa yang awak mahu kami buat?
Suara hati saya tidak benarkannya.
Awak berdua melakarnya bersama-sama.
- Itu hanyalah pemanis mulut. - Tuan.
"Lakarannya ada garisan dan sudut yang sangat moden."
"Saya memutuskan untuk terlibat dan ubahnya."
"Kami percaya ia akan melahirkan raksasa yang unik."
Awak cakap sekali lagi.
Boleh saya cakap benda yang jujur pada awak?
Silakan.
Hari-hari bijak awak sudah tamat.
Orang seperti Choi Joon yang akan dapat semua tarikan.
Sebab itulah...
Teruskan. Jangan pedulikan saya.
Cakaplah apa awak mahu.
- Saya masih hormati awak. - Awak tidak perlu berlembut.
Paling kurang, awak waras.
Hee Joon.
Saya tidak terdesak untuk hidupkan semula tahun-tahun emas saya.
Saya cuma mahu cari warna saya sendiri.
Saya mahu keluarkan apa yang ada dalam kepala saya...
dan ungkapkannya.
Lakaran sebenar Kim Do Young.
Adakah saya berbunyi tidak waras pada awak?
Biar saya lihat.
Apa?
Saya tahu awak ada di sini sepanjang malam.
Tunjukkan sebelum saya ubah fikiran.
Nampak? Saya sudah agak.
Apa dia? Apa pula sekarang?
Jangan beritahu saya yang itu lakaran baru.
Kita tidak ada masa untuk ketawa dan bergembira.
Mulai hari ini, tidak boleh mandi, bercukur, berus gigi,
ketawa dan menangis.
Ada masa satu minggu untuk siapkan pelan lantai, keratan rentas,
dan aras.
Kita perlu buat yang terbaik untuk ini. Faham?
- Okey? - Okey!
Ini ialah gaya Kim Do Young.
Boleh saya tangguhkan...
tarikh akhir untuk lakaran kedua untuk lebih kurang 15 hari?
Kumpulan Choi Joon sudah hantar draf mereka.
- Betulkah? - Awak tidak dapat teruskan?
Connie cakap awak yakin sepanjang masa.
Buatlah apa yang awak mahu.
Orang Korea cakap, ada perjanjian dibuat di katil.
Apa awak berdua perlu buat ialah tipu,
bisik, dan buat beberapa perubahan.
(Kim Do Young, Arkitek)
Bunga apakah itu?
Pesanan Doktor Jang.
Jururawat di tingkat ini...
sangat cemburukan awak.
Awak tahu tidak bila pembedahan saya?
Pembedahan apa?
Awak sudah buat banyak ujian.
Bukankah awak cakap awak tidak mahu dibedah?
Saya ada cakap begitu?
Panggil saya kalau awak perlukan apa-apa.
(Kim Do Young, Arkitek)
Hyun Joo bertanya samada kita ada apa-apa pembedahan untuk dia.
Bukankah awak patut beritahu dia sekarang?
Dengan cara itu, dia boleh persiapkan diri.
Hei, awak ada masa tidak?
Siapa peduli tentang masa? Ini kecemasan.
Awak nampak tidak fail yang saya hantar?
Ya.
Maksud saya. Dia tidak dirawat.
Tiada kemoterapi ataupun radiasi.
Ada yang membesar, tapi banyak yang mengecil.
Awak tidak rasa begitu?
Apa? Hei!
Barah tidak mengecil tanpa sebab!
Aduh, Hong Seob. Tanya Doktor Harrison.
Jangan sombong. Tanya dia cepat!
Pergi salin pakaian sekarang. Kita mahu keluar makan.
Bukankah awak patut tanya apa yang saya mahu makan?
Awak tidak suka pho?
Saya tidak suka mi.
Mereka jual benda lain juga.
Pilih satu.
Mahu pergi ke kedai lain?
Saya makan saja.
Kita boleh pergi kalau awak mahu.
Macam mana saya boleh buat begitu kalau awak nampak sangat marah?
Kenapa awak jadi begini?
Awak tolak pembedahan itu.
Tidak bolehkah awak tanya saya sekarang...
bila pembedahan awak akan dijalankan.
Awak akan bedah...
tidak kiralah apa yang saya cakap.
Awak ingat saya siapa?
Saya janji saya tidak akan bedah kalau awak tidak mahu.
Aduh.
"Aduh"?
Adakah saya budak berumur tiga tahun?
Siapa akan percaya penipuan doktor bila dia pasti akan membedah?
Saya mahu pho juga.
- Pesanan. - Ya?
Penipuan apa?
Puan mahu pesan apa?
Pho dengan ketul daging dada.
Dengan cili yang banyak.
Saya pun sama.
- Ada apa-apa... - Tidak ada.
Jangan lepaskan kemarahan awak pada pelayan.
Dengar sini.
Saya bukan penipu.
Saya tidak akan bedah...
kalau saya cakap saya tidak mahu bedah.
Baiklah. Beritahu saya.
Kenapa awak ubah fikiran?
Beritahulah.
Adakah awak betul-betul mahu jalani pembedahan?
Ikut saya.
Tuan, baki tuan.
Duduk.
Saya ajak awak makan kerana saya ada berita baik.
Lihat sini.
Sini, sini, dan sini.
Ini ialah barah di otak awak.
Tidak adalah dalam sangat.
Bukan semuanya berbahaya.
Kita tidak tahu hinggalah kita jalankan biopsi.
Berdasarkan pengalaman, ini ialah tekaan saya.
Tapi, ia tidak akan membesar.
Ini dari MRI pertama awak.
Lihat sini.
Tidak ada perubahan. Saiznya sama.
Awak tahu tidak apa maksudnya?
Ini mungkin disebabkan kesilapan diagnosis.
Kalau tidak, ia sudah semakin besar sekarang.
Sel barah akan membesar dan berkembang dengan cepat.
Tapi, ini sama saja.
Saya tidak boleh bedah yang ini.
- Awak perlu. - Saya tidak boleh.
Saya tidak boleh tunggu lagi!
Baiklah, saya akan bedah.
Tapi,
saya perlukan borang kebenaran suami awak.
Terima kasih.
Saya tidak akan minta yang bukan-bukan.
Awak tidak perlu ucap terima kasih.
Ini kerana Raymond yang izinkan.
Apapun, saya perlukan tempat untuk larikan diri.
Apa-apa pun...
terima kasih.
Saya tahu ini bukan urusan saya,
tapi adakah awak betul-betul...
pertaruhkan semuanya pada Kim Do Young?
Bukankah itu tindakan melulu?
Patutkah saya bocorkan semuanya?
Silakan.
Do Young...
kelihatan seperti lelaki yang akan pulang ke pangkuan isterinya.
Kemungkinan itu ada.
Jadi, awak sudah tahu?
Kadang-kadang...
Tidak.
Bukan kadang-kadang.
Bila saya nampak bahagian diri awak yang ini,
meremang bulu roma saya dibuatnya.
Saya minta maaf.
Mungkin sebab itu awak nampak lebih seksi.
Dia sangat bernasib baik.
Perempuan beratur mencari dia sejak dia di sekolah.
Connie.
Apa yang ada pada Do Young?
Lihat meja itu.
Awak minta saya buka satu akaun bank di Bahamas.
Awak akan jumpa nombor akaun banknya di dalam.
Saya bergurau saja.
Saya masukkan duit itu semalam...
kerana menandatangani perjanjian dengan JQ.
Kalau awak panggil nombor di dalam itu dan memberi nombor akaun,
awak akan tahu berapa banyak yang dimasukkan.
Ini...
antara kita saja, ya?
Awak tidak perlu buat begini.
Aduh, saya patut balik sekarang.
Sesiapa sahaja yang membuka akaun bank itu,
awak yang akan tanggung akibatnya.
Awak tahu, bukan?
Jangan risau. Hanya saya yang akan ditahan.
Saya tidak rasa awak cakap itu dengan niat yang baik.
Awak merancang untuk tikam saya dari belakang?
Itu bergantung kepada macam mana awak bertindak.
Awak patut pergi.
Hidangan mewah apa yang awak sedang buat?
Hari ini ialah hari lahir saya.
Awak mahu makan bersama kami malam nanti?
Hanya Do Young dan saya.
Tidak, awak berdua patut nikmatinya bersama.
Saya mahu pergi ke New York.
Mari kita lihat.
Baiklah.
Mari lihat.
Berapa banyak?
Ya!
Anak-anak, mari pergi ke New York.
Ayah awak berjaya.
Raymond?
Terima kasih.
Ya.
Kita sudah tamat di sini. Selamat tinggal.
Saya juga tidak mahu jadi seperti ibu awak.
Berdasarkan perbincangan dengan kumpulan saya,
kami memilih lakaran yang awak beritahu saya.
- Bagus bunyinya. - Tunggu sekejap.
Ini dia kuncinya.
Kita sedang ubah konsep membina lobi di pintu masuk.
Bila pergi ke dalam menerusi kaki lima,
masukkan lobi yang menyambungkannya ke langit...
Tunggu sekejap.
Ini dia kuncinya.
Kita sedang ubah konsep membina lobi di pintu masuk.
Kita akan bina kubah di dalam...
Tunggu sekejap.
Gaya Kim Do Young.
Aduh.
Maafkan saya. Mereka kuat sangat. Saya balik ke pejabat saya.
- Tunggu. - Da Hye.
Awak tahu tidak betapa berterima kasihnya saya?
Saya hampir mati...
dan awak selamatkan saya.
Teruskan bekerja.
Saya tahu.
Sebelum awak siapkan cetakan biru itu,
awak perlu habiskan seluruh masa awak di sana.
Saya tidak kesunyian.
Okey.
Selamat tinggal.
Mojito?
- Apa yang awak cakap? - "Berikan Maldives dalam Mojito."
Kelakarnya.
- Saya mahu pergi ke New York. - Saya suka New York.
- New York bukannya masalah besar. - New York!
Kita semua akan pergi ke sana nanti. Macam mana dengan London?
- London? - Rom.
- Paris.
- Mari pergi.
(Hospital Awam Gwangil)
Saya dengar yang awak agak risau.
Inikah?
Ya.
Apa yang Doktor Harrison cakap?
Kalau saya bawa pesakit itu ke AS,
dia boleh jalankan pembedahan dengan saya.
Awak lebih bagus membedah berbanding dia.
Mereka ada kelengkapan yang baru...
Kalau awak mahu buat, buat di sini.
Saya tidak yakin.
Disebabkan awak gemuruh?
Awak tahu tidak apa yang Hye Kyung hajatkan?
Dia mahu awak lakukan pembedahan ke atas dia.
Dia mahu mati di tangan awak.
Kali ini,
- buat sendiri. - Kalau saya lakukan,
awak rasa berapa tinggi kadar kejayaan saya?
Kalau awak tidak mahu buat,
- berapa kemungkinan untuk hidup? - Keajaiban boleh berlaku.
Macam mana awak boleh cakap begitu kalau awak doktor?
Bukankah pesakit itu mahu dibedah?
- Dia mula berserah dalam hidup. - Kalau awak tidak pasti,
awak patut hormati pilihan pesakit sebagai doktor.
Doktor juga patut memperbetulkan pilihan yang salah.
Macam mana?
Macam mana awak mahu betulkannya?
Kalau dia mahu hidup, barah itu bukannya masalah besar.
Lihatlah.
Barah itu tidak membesar sejak sebulan lepas.
Keinginan dia untuk terus hidup menghasilkan keajaiban.
Berilah peluang.
Samada dia akan jalani pembedahan sekarang atau bulan depan,
hasilnya tetap akan sama.
Menyelamatkan pesakit itu...
tidak akan bawa balik Hye Kyung.
Paling kurang,
saya boleh melawat Hye Kyung...
dan minta maaf.
Saya boleh pergi dan minta maaf pada dia kerana...
tidak ada di sisi semasa dia mati.
♥ Subtitle by VIU - Synced by izrin96 ♥